Από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα η μυθοποίηση γεγονότων/προσώπων/καταστάσεων, είναι κάτι που χαρακτηρίζει τον Ελλαδικό χώρο.

Κι όπως έχει πει ο σύγχρονος φιλόσοφος Slavoj Žižek αν κάτι γίνει πολύ τραυματικό, πολύ βίαιο, ακόμα και πολύ μεγάλης και έντονης ευχαρίστησης, μπλοκάρει τις συντεταγμένες της πραγματικότητας μας, γιαυτό πρέπει να το μυθοποιήσουμε.

Ένας τέτοιος μύθος υπάρχει στην Κρήτη που αναφέρεται στην δημιουργία της λίμνης Κουρνά.

Ο μύθος μιλάει για μια πανέμορφη κοπέλα με μακριά μαλλιά που πριν από πολλά χρόνια ζούσε σ’ ένα χωριό μαζί με τον πατέρα της που ήταν παπάς, ακριβώς στην περιοχή που σήμερα βρίσκεται η λίμνη. Ήταν τόσο όμορφη, που έμοιαζε σχεδόν ψεύτικη.

Μια μέρα, ενώ πήγαιναν στο χωράφι τους, κάθισαν λίγο να ξεκουραστούν. Η κοπέλα άρχισε να χτενίζει τα μαλλιά της που έλαμπαν και “θόλωσαν” τον πατέρα της που άρχισε να την πλησιάζει με πονηρές διαθέσεις.

Η φοβισμένη κόρη απελπισμένα φώναξε «Βούλα και Βουλολίμνα, κι εγώ στοιχειό στη λίμνα!».

Τότε η περιοχή αμέσως βούλιαξε στο νερό, δημιουργώντας τη λίμνη Κουρνά.

Οι κάτοικοι της περιοχής λένε ότι πολλοί έχουν δει την νεράιδα να χτενίζει τα μαλλιά της μέσα στο φεγγαρόφως, καθισμένη σε ένα βράχο της λίμνης.